تا با منی و تا برايت می‌نويسم
تا آخر دنيا برايت می‌نويسم
در ازدحام کوچه‌های تنگ تهران
احوال دريا را برايت می‌نويسم
تهران سياه است و خيابان‌ها بيابان
از سمت آبی‌ها برايت می‌نويسم
گاهی غزل‌ها را به جو‌‌يی می‌سپارم
بر ساحل رويا برايت می‌نويسم
تا عصر رويايی لنگرگاه آنجا
از شهر بی‌دريا برايت می‌نويسم
شب‌ها به وزن شرشر باران بندر
از غربت اينجا برايت می‌نويسم
آتش اگر فرصت دهد در اين عطشناک
از شبنمی حتا برايت می‌نويسم
تنهاترين فانوس هم انگار خواب است
من همچنان اما برايت می‌نويسم
(خرداد و تير ۸۳)

هوای گريه دارد سمت چشمم دلم چون آسمان غم گرفته است
سکوت مرگبار شيشه‌ها را غباری کهنه در ماتم گرفته است
زمين خاکستری‌ تر، کوچه‌ها سرد، تمام شهر در دود و توهم،
سکوت خانه خالي از تبسم، دوباره جمعه‌ای که غم‌گرفته است
غروب جمعه‌ی پاييز و غربت، غروب و جمعه و پاييز و غربت
دوباره در دوباره التهابی که سرتاپا مرا کم‌کم گرفته است
در اين عصر سکوت و باد پاييز، در اين خلوت که دل تنهای تنهاست
دوباره رنگ غربت، بوی پوچی، زمين هيچ، آسمان را هم گرفته است
کجايی ای رسول شهر خورشيد!؟ من و دل، پنجره، چشم‌انتظاريم
نگاهی هم به پشت شيشه‌ها کن، دل ما را که دست‌کم گرفته است
(پاييز ۸۲ با برداشت‌هايی از پاييز ۷۴)

وجين كرده بودم تمام دلم را
سپردم به سيلي ولي حاصلم را
عطش بود بين من و شط ناگاه
از آن روز گم كرده‌ام ساحلم را
تو بودي كه بر بادبان مي‌كشيدي
كمي دورتر نيمه‌ي كاملم را
و من بر تن صخره‌ها مي‌نوشتم:
ببر سوي توفان دل جاهلم را
رها كن در آن‌سوي كف‌هاي ساحل
سجل قلم‌خورده‌ي باطلم را
كجا مي‌كشي نطفه‌ي عافيت را؟
كجا مي‌بري جان ناقابلم را؟
بشوران، به آتش‌فشان جزيره،
دلم را بسوزان، بسوزان دلم را
و باران كه آمد، به گرداب تندي،
فروشوي اندوه ناغافلم را
.............................. فرو شوي اندوه ناغافلم را
.............................................................. فروشوي اندوه ناغافلم را
كه ديگر نمي‌خواهم‌ اينجا بجويم
“چرا” ، ”چون” ”انسان” و ”آب و گل”م را
(زمستان 81)

«ارنستو چه‌گوآرا، امليانو زاپاتا، نلسون ماندلا، پاتريس لومومبا، عزالدين قسام، سيمون بوليوار، جوزف گاريبالدي، عمر مختار، فيدل كاسترو، سالوادور آلنده، فدريكو گارسيا لوركا، احمدشاه مسعود، پابلونرودا و ... فداييان 16 ساله‌ي روح‌الله موسوي خميني (ره).

پسران ترانه مي‌خوانند، دختران در امتداد پنجره‌ها مي‌رقصند، كودكان پستان‌هاي پرشير مادران را مي‌مكند، و مردان، در خيابان و كوهستان، گلنگدن مي‌كشند؛ در آمريكاي جنوبي، ليبي، فلسطين، كوبا، اسپانيا، مكزيكو، ايتاليا، كنگو، شيلي، مزار شريف و ميدان ژاله.

تو را مي‌شناسم؛ زخم سينه و نشاط لبانت را؛ هميشگي‌ترين صدايت را در كوچه‌‌پس‌كوچه‌هاي حكومت نظامي؛ تويي كه خاكسترت در رودهاي سرگردان اين‌سو تا آن‌سوي زمين پراكنده است و همچنان نماز مي‌گزاري؛ و من، غريب و تنها هستم؛ تنهاتر از حس يك چريك پير بر سنگ‌فرش خيابان‌هاي شب سرد زمستاني؛ تنهاتر از خرناس خون‌آلود يك گراز پير در اعماق ميدان مين؛ آري! من اينجا غريب و تنها هستم؛ اينجا در سارايوو، هيروشيما، قانا، حلبچه، الجزيره، سانتياگو؛ ... اينجا شتيلاست؛ صداي ما را از پايتخت قرن مي‌شنويد.»

بزن دوباره به شن‌باد تا شبانه بکوچيم
به رقص و هلهله برخيز، بی‌بهانه بکوچيم
به اعتبار غرور و قيام ‌مرد قبيله،
تمام باديه را تا پس از کرانه بكوچيم
به سمت دره‌ی شبگرد، بوی آتش و باروت،
در امتداد تب و تاب رودخانه بكوچيم
طنين ممتد پامير همچنان که بخواند،
برقص و سينه بزن تا شانه به شانه بكوچيم
ببين چگونه غبار سکون گرفته وجودم!
غزل بخوان که به آهنگ تازيانه بكوچيم
(شهريور ۸۱)

کنار پنجره چشم‌انتظارم، کي می‌آيی؟
تمام کوچه‌ها را بی‌قرارم، کی می‌آيی؟
مدام اين پا و آن پا می‌کند دل، می‌نشينم،
سرم را روی زانو می‌گذارم، کی می‌آيی؟
به من گفتی «صبوری کن، صبوری کن، صبوري»
«به غير از عشق تو کاری ندارم»، کی می‌آيی؟
نمی‌دانم مرا آخر به خاطر خواهی آورد؟
نمی‌دانم، ولی اميدورام، کی می‌آيی؟
لطیف روح‌افزا! پرنيان بوی دريا!
نگارين بلند باوقارم! کی می‌آيی؟
که بازم جمعه‌ای و جاده‌ای سمت غروب است
و من عمری‌ است در اين گيرودارم: کی می‌آيی؟
که بازم جمعه‌ای و جاده‌ای سمت غروب است
و من عمری‌ است در اين گيرودارم، کی می‌آيی؟
(تير ۸۱)

من و درد بوديم، من بودم و بازهم درد
و احساس تلخي در اعماق من ريشه مي‌كرد
ميان نيستان و آتش كسي شروه مي‌خواند
و تشباد هرم عطش را به صحرا مي‌آورد
هبوط غريبانه‌ي زائري دربه‌در بود
در اين كوچه‌پسكوچه‌ي باد مسموم شبگرد
غزل‌هاي تنهايي‌ام كاش فهميده بودند
چرا واژه‌ي مرد هم‌قافيه مانده با درد
و اي كاش پوياترين خاطرات بلوغم
رها مي‌شد از رخوت روح اين خانه‌ي سرد
سكوت است و تنهايي، اما نه ... اما شگفتا
كسي مي‌زند بانگ در من كه برگرد اي مرد!
(تابستان ‌٧٨)

رسيدم و ديدم كه خورشيد در امتداد افق رهسپار است
و تنهاترين جاده‌ي قرن خاموش غربت در اين گيرودار است
نه ديگر چراغاني و تاق نصرت، و نه آب و جارو و گردي
خدايا چه احساس سردي در اين كوچه پسكوچه‌ي بي‌سوار است!
مباد آنكه سردار در نيمه راه رسيدن زمين خورده باشد!
كه قوم قسم‌خورده‌ي خون او نسل در نسل چشم‌انتظار است
و من چارده قرن نوري تمام خودم را به دوشم كشيدم
كه ياران ببينند در سايه‌ي دشنه‌ها طرح بازوي دار است
اگرچه جنون‌اضطراب مرا هيچ شعري نمي‌فهمد اينجا،
ولي باز در حجم ديوارها روح فرياد من بي‌قرار است
به‌هنگام خواب تغافل و يا مرگ گلدسته‌ها هم كسي هست
كه با آيه‌هاي غزل‌هاي يك شاعر مست، شب‌زنده‌دار است
(تابستان76)

اي كاش! مي‌شد برايت از ارغوان مي‌نوشتم
از انتشار سپيده، از سايبان مي‌نوشتم
از بركه‌، از عطر بيشه، از كوچه‌باغ هميشه،
از امتداد لطيف رنگين‌كمان مي‌نوشتم
از ياسمن، بوي باران، از آبشار دم صبح،
از جنگل سمت ساحل تا بيكران مي‌نوشتم
من چارده قرن نوري از ظهر تو دور ماندم
اينجا كه ”شمس“ و ”فلق“ را با خيزران مي‌نوشتم
رقص جنون داشت آتش بر شور امواج دريا
تا واژه‌ي ”العطش“ را بر بادبان مي‌نوشتم
انگار دلتنگي‌ام را بايد به چاهي بگويم
اي ‌كاش! مي‌شد برايت از كوفيان، مي‌نوشتم
(تابستان ۷۶)

اسير خشم خزان شد صنوبري كه زمين خورد
و آشيان بهار كبوتري كه زمين خورد
دوباره پاي خزان باز شد به دهكده‌اي سبز
دوباره نسترن و ياس پرپري كه زمين خورد
دوباره زوزه‌ي وحشي باد و پنجره‌اي باز
و شمع شام غريبان پيكري كه زمين خورد
سكوت درد شقايق، صداي مرگ صنوبر،
دوباره قامت سبز برادري كه زمين خورد
چگونه شعر نگويم؟! كه در تراكم تيغ است
کنار پاي تماشاگران، سري كه زمين خورد
(تابستان 75)

کسی آمد، نگاهی ژرف آورد
پس از قرنی خموشی، حرف آورد
اگرچه غرق آتش بود، اما
درون کوله‌بارش برف آورد
(زمستان ۷۸)

امان از فطرت دريايی ما
که بايد عاقبت دل زد به دريا
دلم يک عمر مردابی‌ترين بود
و اما عشق، اما عشق، اما...
(پاييز ۷۷)

هميشه جاده‌ها رو به غروبند
تمام رودها غرق رسوبند
بيابيان در بيابان شوره‌زار است
در اين غربت همه اهل جنوبند
(پاييز ۷۷)

نشانی مرا از غم بگيريد
برای غربتم ماتم بگيريد
اگر عصری به پاييزان رسيديد،
سراغی از دل من‌هم بگيريد
(تابستان ۷۷)

سر و، شب تا سحر سوداي هجرت
سر و، انديشه‌ي فرداي هجرت
تمام بيكران آرزوهام:
نمازي در بيابان‌هاي هجرت
(آذر 74)

من و بغض و سراب و خشكسالي
دل و انديشه‌ي عشقي خيالي
دل و يك پنجره تا دورها هيچ،
كنار پنجره گلدان خالي
(آذر 74)

سال‌هاست پنجره تشنه‌ی نگاه توست
چشم بيقراری‌ام منتظر به راه توست
از غبار سال‌ها غم گرفت آينه
حوض آب تشنه‌ی نقش روی ماه توست
کوچه‌های غربتم بی تو سرد و ساکتند
در سکوت پرسه‌ها ياد گاه‌گاه توست
دلخوشی ماندنم در بلوغ تيرگی
ای طلوع گمشده! وعده‌ی پگاه توست
در جوار آينه منتظر نشسته‌ام
چشم‌های خسته‌ام نذر يک نگاه توست
(مرداد ۷۴)

نمی‌دانی پس از مرگت چه بی‌روح است آغوشم
در اين غوغايی غربت، چه دلتنگم، چه خاموشم
نمی‌دانی غم دوری چه بر آرامشم آورد
ببين از باور هجرت هنوزم گنگ و مدهوشم
نگاه آخرت در زير باران خوب يادم هست
که دست مهربانت را گرفتی از سر و دوشم
تو از سمت غروب دشت غمگينانه کوچيدی
و من در جست‌وجوی جاده بی‌صبرانه می‌کوشم
هميشه زنده‌ای در من؛ هميشه در غرل‌هايم
‌«فراموشت نمی‌کردم، چرا کردی فراموشم؟»
(اسفند ۷۷ )

غوغايی‌ام در کوچه‌های غربتم گم شد سرانجام
در ازدحام بي‌کسی بغضم ترنم شد سرانجام
ديگر کسی با شعر شورانگيز مولانا نرقصيد
اينجا سماعی‌های ما در های و هو گم شد سرانجام
يادش بخير آن‌روزها آيينه و آيين خورشيد
آيينه هم آلوده‌ی آفات گندم شد سرانجام
در گيرودار عشق بودم سال‌های سال، افسوس
آرامش تنهايی‌ام صرف توهم شد سرانجام
(بهمن ۷۵ )

من به «درياکنار» خواهم رفت
از پی «جويبار» خواهم رفت
در تب شوره‌زار خشکيدم
تا لب «آبشار» خواهم رفت
با نگاهی هميشه بارانی
تا «فريدونکنار» خواهم رفت
از رکود کوير اطرافم
تا حريم بهار خواهم رفت
عاقبت روی گرده‌ی توفان
مست و ديوانه‌وار خواهم رفت
(دی ۷۶ )

تا دلم همسايه‌ی خورشيد بود
خانه‌ام در کوچه‌ی اميد بود
دوره‌گردی بانگ می‌زد: آی... سيب!
زير پای جوی رقص بيد بود
با طلوع نسترن در باغچه
پنجره صبحی که می‌خنديد بود
نبض شبنم گرم در آغوش ياس،
گفت‌وگوی عشق بی‌ترديد بود
آن‌طرف‌تر از کپرها را بگو
آخ! دشت لاله‌ها در ديد بود
خلسه‌ای در خلوت سمت خیال
کاش خواب سبز من جاويد بود
(تابستان ۷۶ )